MOCROFLAVOUR

Laatst was ik te gast bij een wijkfeestweekend. Uit hoofde van mijn functie want eerlijk is Foto Madelon Kirkels v2eerlijk, anders was ik er niet terecht gekomen. De laatste dag was de grande finale, de feestelijke afsluiting met hapjes en drankjes, verzorgd door buurtbewoners.

Er werd keiharde muziek gedraaid maar op een bepaald moment stopte de muziek omdat er optredens waren. Grotendeels verzorgd door kirrende meisjes van 13 die dansjes deden waar meisjes van 13 eigenlijk te jong voor zijn maar zich absoluut niet te jong voor voelen. Ook kleinere kinderen play-backten hun idolen na, tot zover niet veel nieuws onder de zon.
Totdat er een kleine Marokkaanse jongen live ging rappen. Ik schat dat deze smurf een jaar of 15 was. Hij was duidelijk van ‘da hood’. En rapte over hoe hij wordt gezien door zijn omgeving. En da’s niet zo best. Na hem volgden nog twee optredens van andere jongens uit de buurt. Een lange jongen die zeker niet ouder was dan 16/17 jaar met onder en boven een plaatjesbeugel die hij constant bloot lachte en die fonkelde in de zon. Ook hij rapte over wat hij dagelijks ziet en voelt, hoe hij bekeken wordt, wat hij denkt dat mensen van hem denken en hoe de rest van zijn leven er idealiter uit moet zien.

Het laatste optreden werd verzorgd door een setje dat aangekondigd werd als de grootste lastposten uit de buurt maar sinds een paar jaar het duo dat jongere kinderen corrigeerde op slecht gedrag. Ook zij rapten over hoe ze het wilden gaan maken in het leven en hoe moeilijk dat is, enkel en alleen omdat ze Marokkaan zijn.

Natuurlijk is het fenomeen rappen niet nieuw voor me en ook de Marokkanen-problematiek ontgaat me niet als inwoner van een grote stad maar dit pakte me omdat ze dingen beschreven die heel dichtbij zijn. Hoe ze door straat x lopen en voelen hoe ze bekeken worden en nu komt het: hoe ze dat willen ontgroeien, hoe ze ervan af willen bekeken te worden als paria’s, als luie, brutale, ongeïnteresseerde, irritante kutmarokkanen (hun woorden!)

Om hen heen stonden leeftijdgenoten ademloos te luisteren, mee te deinen op de muziek en vooral veel JA te knikken. DAT was mijn kippenvel moment. Jeetje, wat hebben deze kinderen, deze jongens het moeilijk te ontworstelen waarmee ze gebrandmerkt zijn. Het feit dat ze Marokkaanse voorouders hebben, maakt dat ze op voorhand een stempel hebben.

Ik ben niet roomser dan de paus hoor, OOK van mij. Als ik mijn eigen wijk omschrijf, vertel ik altijd dat ik in klein Marokko woon. De volgende vraag is dan vaak: trek je dat wel, is dat niet eng, gevaarlijk en meer van zulk soort superlatieven. Nee! Het is niet eng en ook niet gevaarlijk maar ik heb last van Marokkaanse jongens tussen de 10 en 16 jaar. Jonger dan 10 is timide, hangt nog aan de rokken van hun moeder. Ouder dan 16 is OF zo verstandig te beseffen dat school toch best handig is en om die reden niet constant buiten hangt want er moet huiswerk gemaakt worden OF is zo van het padje af dat ze niet meer in mijn straat rondhangen maar een paar straten verderop echte stennis schoppen. Die tussengroep, gggrrr, ik kan ze af en toe wel wat doen. Enorme grote bek, vrouwen zijn wezens die sowieso niets te vertellen hebben. Ze zijn de vervuilers van de straat terwijl er meer dan tien vuilcontainers op kleine afstand van elkaar staan, kortom, ALS ik me al ergens aan erger in mijn buurt, is het deze groep.
Daarbij gaat het expliciet om jongens. Meisjes zie je nauwelijks nog buiten spelen na hun 12de jaar.

En het was dus juist deze groep die me ‘pakte’ op het slotfeest van het feestweekend. Want daar realiseerde ik me weer eens hoe ongelofelijk moeilijk deze groep het heeft. Hoe diep het brandmerk is en hoe sterk ze moeten zijn om niet te verzuipen in de vooroordelen dat ‘iedereen’ over ze heeft. Blijf dan maar eens op het rechte pad!

Ik was onder de indruk van een stel pubers met te lange ledematen en puistjes en beugels die bloedserieus hun erg grote boodschap over het voetlicht probeerden te brengen.

Door:
Madelon Kirkels -ervaren manager
madelonkirkels@hotmail.com
http://nl.linkedin.com/pub/madelon-kirkels/4/999/287/

Dit bericht werd geplaatst in Communicatie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op MOCROFLAVOUR

  1. Andre Sterk zegt:

    Treffend omschreven artikel. Voor de omgeving van die kids is het lastig, maar voor henzelf is het probleem natuurlijk veel groter. Mijn begrip heb je zonder meer.
    Maar dan: Hoe lossen we dat op, of liever nog, voorkomen we dat gedrag?
    Weet je, mijn begrip word vaak behoorlijk op de proef gesteld. Ik ben ook maar een mens….

  2. Wat geweldig geschreven, recht uit het hart!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s