Feestje

Vanuit mijn ooghoeken zie ik de onderbuurvrouw langs lopen. Ze tikt op het raam en roept: Meta de Vries“Morgen geef ik een klein feestje en jij moet ook komen; het begint om 13u”. Oké, roep ik terug, leuk!

Feestje? Wat voor feestje? Omdat het Nieuwjaar is, een jarige of omdat er 2 maanden geleden een baby geboren is?

Buren
De buurvrouw woont nu zo’n 6 jaar in onze flat. Eerst alleen en sinds 3 jaar met haar man. We groeten elkaar al jaren, maar een echte kennismaking vond pas 4 maanden geleden plaats op Burendag. Hoogzwanger en samen met haar man schoven ze aan bij de buurtpicknick. Ik was verheugd om ze te zien en ze beter te leren kennen. Stralend vertelden ze over de zwangerschap en dat ik zeker op kraambezoek moest komen. Zo gezegd, zo gedaan. Op een zaterdagavond daalden mijn partner en ik af naar het huis schuin onder ons. We werden hartelijk verwelkomd met een tafel vol lekkernijen als zelfgemaakte dolma’s, noten, kerstbrood en Turkse thee. We zaten op de bank met trotse ouders. Blij met hun eerste zoon en ook de onzekerheid van kersverse ouders. We deelden die avond samen onze geschiedenis, het wonen in de flat, onze kinderen, de buurt. Ook zij waren blij dat ze op Burendag andere bewoners hadden ontmoet en mensen nu beter kenden. We gingen uren later naar huis met een zak hazelnoten uit hun geboortestreek in Turkije. Hier in Amsterdam hebben onze buren nu hun plek gevonden, maar hun wortels reiken tot diep in de tuin waar de buurvrouw ooit is opgegroeid. Met het verlangen naar gezond en zelf verbouwd voedsel. Een verlangen dat wij hier ook steeds meer koesteren, door bijvoorbeeld het plaatsen van moestuinbakken in de gezamenlijke binnentuin.

Babyshower in 2-kamerwoning
En nu dus een feestje. Overrompeld door de uitnodiging had ik vergeten te vragen wat de reden van het feestje was. Ook de vraag “wat moeten we meenemen?” Als bij toeval kwam mijn partner de onderbuurvrouw later op de dag weer tegen. Hij was zo bijdehand om te vragen of het “voor de baby” was. Ja, een babyshower, zei onze buuf met haar stralende lach. Zo togen wij de volgende dag voor de tweede keer naar onze onderburen met een zelfgebakken taart. Ook nu stond er een tafel vol lekkers te wachten om aangevallen te worden. Het gezelschap bestond uit een bonte mix van buren, vrienden en collega’s. Een mix van Turks, Marokkaans, Surinaams, Pakistaans, Servisch en Hollands. Veel jonge mensen, veel gelach en humor. Die grappen gingen ook over het wonen. Want de buren wonen met kind in een 2-kamerwoning. De baby slaapt nu nog bij de ouders op de kamer. Maar hoe gaan ze dat doen als het kind groter wordt en er een 2e en 3e kind bijkomt? Lachend zei de buurvrouw, dan bouwen we hier in de woonkamer 3 bedden boven elkaar. Ik zag meteen het huishouden van de Stampertjes uit Pluk van de Petteflet voor mij. Hilarisch, maar met een ondertoon.

Kwaliteit van wonen
Een gezin in een 2-kamerwoning. Door de jaren heen zijn er vaker kinderen geboren in één van de 2-kamerwoningen in onze flat. Deze buren waren binnen afzienbare tijd vertrokken naar een grotere woning. De laatste tijd is dat niet zo makkelijk meer. Ik ken meerdere gezinnen die in een (te) kleine woning wonen. Zoals het gezin met 4 kinderen in een 3-kamerwoning en de overlast die daarmee gepaard gaat. Grotere sociale huurwoningen zijn een schaars goed geworden. Zeker in onze flat, omdat deze woningen allemaal de vrije sector in gaan en daarmee onbetaalbaar worden voor de huidige gezinnen die groter willen wonen.
Onze onderburen willen ook graag een grotere woning. Ze hebben geïnformeerd bij de corporatie, maar kregen te horen dat ze daarvoor niet in aanmerking komen. Ik heb onze buren uitgelegd hoe de huidige woningmarkt in elkaar steekt en dat de huurprijs van een 4-kamerwoning in onze flat tussen de €1000 en € 1200 per maand kost. Dat kunnen we niet betalen, was hun reactie. “Maar we willen hier wel blijven wonen.” “Het is hier mooi en fijn wonen.”

Het wonen in een buurt waar je geworteld bent, je thuis en veilig voelt. We spreken dan van sociale cohesie. Deze kwaliteit van wonen bepaalt in hoge mate het woongenot. Als bewoners draag je daar met elkaar aan bij. Dat woongenot is op dit moment voor mijn onderburen groter dan de behoefte aan meer woonoppervlakte. Zal dit over een paar jaar ook nog zo zijn? En in hoeverre zijn corporaties bereid om bewoners in staat te stellen om in de buurt te blijven wonen waar ze zich thuis voelen? Het is aan te bevelen om in flats als de onze, niet alle grote woningen de vrije sector in te gooien. Juist omdat de komende jaren het belang van sociale cohesie alleen maar groter wordt. Het is een voorwaarde voor participatie en burenhulp.

Door:
Meta de Vries – werkzaam bij Meta Management en Coaching (http://www.metamaco.nl )

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Woonbegeleiding en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s